روز پدر...

سلام. فردا روز پدره و متن زیر رو برای پدرم تقدیم می‌کنم که تا به امروز هفت ساله که ما رو ترک کرده و همچنان چشم انتظار دیدنش هستیم...

«پدر! گرچه خانه ما از آینه نبود؛ اما خسته‌ترین مهربانی عالم، در آینه چشمان مردانه‌‏ات، کودکی‏‌هایم را بدرقه کرد، تا امروز به معنای تو برسم.

می‏‌خواهم بگویم، ببخش اگر پای تک درخت حیاط‌مان، پنهانی، غصه‏‌هایی را خوردی که مال تو نبودند!

ببخش اگر ناخن‏‌های ضرب‏ دیده‌ات را ندیدم که لای درهای بسته روزگار، مانده بود و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم.

اما امروز، بیدارتر از همیشه، آمده‏‌ا‌م تا به جای آویختن بر شانه تو، بوسه بر سنگ مزارت بزنم.

آن روزها، سایه‏‌ات آن‏قدر بزرگ بود که وقتی می‏‌ایستادی، همه چیز را فرا می‏‌گرفت؛ اما امروز، نمی‌دانم سایه‌ات در کدامین سوی قرار دارد تا در زیر آن بیاسایم.

دلم می‏‌خواهد به یک‏باره، تمام بغض تو را فریاد کنم. ساعت‌ات را که نگاه می‏‌کردی، یادم می‏‌آید که وقت غنچه‏‌ها تنگ شده؛ درست مثل دل من برای تو...

پدرم مهربانم همیشه دوستت داشتم و دارم...»

این متن رو نوشتم برای پسرم که بدونه پدر و مادر اگه صدها سال هم کنار ما نباشند باز برای یک لحظه کنارشون بودن دلمون پر می‌کشه...

و اما.... همسر مهربانم...

هر اندازه فکر کردم که مطلب زیبایی در وصف خوبی‌های همسر عزیزم بنویسم چیزی نتونستم تنها این‌و می‌تونم بگم که «دوست دارم و آرزوی موفقیت توی تمام مراحل زندگیت‌و دارم و از همین‌جا دستت رو می‌بوسم.»

من و سید‌علیرضا این روز رو به شما تبریک می‌گیم...